έκπληκτος

Ελληνικά (el)

Ετυμολογία

έκπληκτος < ελληνιστική κοινή ἔκπληκτος < αρχαία ελληνική ἐκπλήσσω / ἐκπλήττω < ἐκ- + πλήττω / πλήσσω

Επίθετο

έκπληκτος, έκπληκτη, έκπληκτο

1. που ξαφνιάζεται, που νιώθει έκπληξη

   την είδα έκπληκτος να σηκώνει το πιστόλι εναντίον μου

Συγγενικές λέξεις

• έκπληξη

Συνώνυμα

• εμβρόντητος

Μεταφράσεις

    έκπληκτος

αγγλικά : surprised  (en) , astonished  (en)