δέκτης

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	δέκτης	δέκτες
γενική	δέκτη	δεκτών
αιτιατική	δέκτη	δέκτες
κλητική	δέκτη	δέκτες

Ετυμολογία

δέκτης < αρχαία ελληνική δέκτης < δέχομαι

Προφορά

ΔΦΑ : /ˈðɛ.ktis/

Ουσιαστικό

δέκτης αρσενικό

• αυτός που δέχεται, λαμβάνει κάτι
  1. συσκευή που λαμβάνει ραδιοφωνικά ή τηλεοπτικά σήματα· το ραδιόφωνο ή η τηλεόραση

     ένα καινούριο πρόγραμμα στους δέκτες σας

  2. που προσλαμβάνει και κατανοεί ένα γλωσσικό ή άλλου είδους μήνυμα

     στην καθημερινή επικοινωνία ο ομιλητής εναλλάσσεται συνεχώς στους ρόλους του πομπού και του δέκτη

  3. αυτός που δέχεται όργανο για μεταμόσχευση

Μεταφράσεις

    δέκτης

αγγλικά : receiver  (en) γαλλικά : récepteur  (fr)