δηκτικός

Ελληνικά (el)

Ετυμολογία

δηκτικός < αρχαία ελληνική , από το ρήμα δάκνω, δαγκώνω.

Επίθετο

δηκτικός αρσενικό, δηκτική θηλυκό, δηκτικό ουδέτερο

1. που δαγκώνει
2. που θίγει, που πειράζει, που προκαλεί λόγω της οξύτητάς του.

δηκτικός λόγος, δηκτικός υπαινιγμός.

Συνώνυμα

• δριμύς
• καυστικός
• πικρόχολος
• σαρκαστικός

Συγγενικές λέξεις

• δήγμα
• δηκτικά, δηκτικώς
• δηκτικότητα

Ομώνυμα

• δεικτικός

Μεταφράσεις

    δηκτικός