ιππότης

Δείτε επίσης : ἱππότης

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	ιππότης	ιππότες
γενική	ιππότη	ιπποτών
αιτιατική	ιππότη	ιππότες
κλητική	ιππότη	ιππότες

Ετυμολογία

ιππότης < αρχαία ελληνική ἱππότης

Προφορά

ΔΦΑ : /i.ˈpɔ.tis/

Ουσιαστικό

ιππότης αρσενικό

1. (ιστορία) κατά το Μεσαίωνα, τίτλος ευγενείας για βαριά οπλισμένους έφιππους πολεμιστές, που μάχονταν με κάποιο τάγμα

   οι ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης

2. (ιστορία) μοναχός που ανήκε σε ένοπλο τάγμα και, δηλώνοντας πίστη στο Θεό, πολεμούσε τους άπιστους

   οι ιππότες του Ναού

3. άνδρας με ιπποτική και περιποιητική συμπεριφορά προς τις γυναίκες
4. ο νεαρός ρομαντικός εραστής που διαθέτει ομορφιά κι ευγένεια

Μεταφράσεις

    ιππότης

αγγλικά : knight  (en) γαλλικά : chevalier  (fr) αρχαία γαλλικά : chevalier , bacheler γερμανικά : Ritter  (de) εσπεράντο : kavaliro  (eo) ισπανικά : caballero  (es) ιταλικά : cavaliere  (it)

λατινικά : eques  (la) ολλανδικά : ridder  (nl) πολωνικά : rycerz  (pl)