καταστροφή

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	καταστροφή	καταστροφές
γενική	καταστροφής	καταστροφών
αιτιατική	καταστροφή	καταστροφές
κλητική	καταστροφή	καταστροφές

Ετυμολογία

καταστροφή < ελληνιστική κοινή καταστροφή "ξέκαμα" < αρχαία ελληνική καταστροφή

Προφορά

ΔΦΑ : /ka.ta.stɾɔ.ˈfi/

Ουσιαστικό

καταστροφή θηλυκό

1. η ενέργεια ή το αποτέλεσμα του καταστρέφω
   • πρόκληση καθολικής ή πολύ μεγάλης φθοράς σε αντικείμενο ή πρόσωπο

   η πυρκαγιά προκάλεσε τεράστιες καταστροφές

   • φαινόμενο ή γεγονός που προκαλεί μεγάλη φθορά ή αλλοίωση σε αντικείμενο ή πρόσωπο

   η περιοχή χτυπήθηκε από σεισμούς και άλλες φυσικές καταστροφές

   • πρόσωπο που έχει αρνητική επίδραση σε άλλα πρόσωπα ή καταστάσεις

   αυτός ο άνθρωπος ήταν η καταστροφή της

2. η αποτυχία

   αν δεν οργανωθούμε σήμερα, αύριο θα αντιμετωπίζουμε την καταστροφή

   • (κατ' επέκταση) ο αποτυχημένος, ο αδέξιος

   από παιδί ήταν σκέτη καταστροφή

3. (αρχαΐζουσα, σπάνια) στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, η λύση της πλοκής

Συγγενικές λέξεις

• καταστρεπτικός
• καταστρεπτικότητα
• καταστρέφομαι
• καταστρέφω
• καταστροφέας
• καταστροφή
• καταστροφικός
• καταστροφισμός

Σύνθετα

• αυτοκαταστροφή

Μεταφράσεις

    καταστροφή

αγγλικά : catastrophe  (en) , disaster  (en) γαλλικά : catastrophe  (fr) , destruction  (fr)

γερμανικά : Katastrophe  (de) φινλανδικά : katastrofi  (fi)

Αρχαία ελληνικά (grc)

Ετυμολογία

καταστροφή < κατά + στρέφω

Ουσιαστικό

1. ανατροπή, καθυπόταξη
2. στις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, η λύση της πλοκής