λύσις

Ελληνικά (el)

Ετυμολογία

λύσις < αρχαία ελληνική , από το ρήμα λύω.

Ουσιαστικό

λύσις θηλυκό

• Το λύσιμο.

1. Απαλλαγή – αποχωρισμός (Φιλοσοφία): Λύση της ψυχής από το σώμα (Πλάτ. Φαίδων 67δ).
2. Διακοπή - τέλος συνέχειας (Ιατρική): Λύση του δέρματος, λύση πυρετού, λύση της νόσου.
3. Αποσυναρμολόγηση (Μηχανική, Οπλική): Λύση μηχανής, λύση όπλου.
4. Διάλυση – τερματισμός: όπως στη (κοινωνιολ.): Λύση μνηστείας, λύση γάμου, (στρατηγική) Λύση πολιορκίας, αποκλεισμού, (αγημάτων): λύση ζυγών «ζυγούς λύσατε» κλπ.
5. Ως τεχνικός όρος δυσκολίας: λύση αποριών, προβλημάτων κλπ.
6. Τερματισμός (Θέατρο): Λύση της υπόθεσης, του δράματος, πχ «το ζήτημα βρήκε τη λύση του», «έφθασε στο τέλος» κλπ.
7. Υποχώρηση (Ιατρική): Λύση της ασθένειας.
8. Αποσύνθεση (Γραμματική): λύση φωνήεντος, σε δύο άλλα (πχ αρχαία ήλιος-ηέλιος), σύνθετης λέξης πχ. νηών πομπή αντί νηοπομπή).
9. Ανασκευή (Ρητορική): λύση επιχειρημάτων και τέλος
10. ως Διευθέτηση: λύση διαφορών,

Επίσης «Δόρπου λύσις» στην αρχαία ελληνική σήμαινε τόπος συμποσίου

Αντώνυμα

• δέσις

(καθαρεύουσα) ====
Δείτε το λήμμα: ====

• λύση