σάτιρα

Ελληνικά (el)

πτώση	ενικός	πληθυντικός
ονομαστική	σάτιρα	σάτιρες
γενική	σάτιρας	σατιρών
αιτιατική	σάτιρα	σάτιρες
κλητική	σάτιρα	σάτιρες

Ετυμολογία

σάτιρα < (ιταλική) satira < (λατινική) satira < (λατινική) επιθ. satur-satura-saturum < (λατινική) επιρρ. satis (=αρκετά)

Ουσιαστικό

σάτιρα θηλυκό

1. Είδος της Λατινικής Ποίησης με ποικίλο (satur) αρχικά δραματικό και εν συνεχεία διδακτικό και συνήθως σατιρικό, σκωπτικό ή χλευαστικό περιεχόμενο. Πρωτογράφτηκε από τον Ρωμαίο ποιητή Έννιο και στη συνέχεια από τους Λουκίλιο, Οράτιο, Πέρσιο και Γιουβενάλη. Δεν έχει σχέση με το σατυρικό δράμα.

   Η ποιητική συλλογή Σάτιρες του λατίνου ποιητή Γιουβενάλη γράφτηκε στα τέλη του 1ου αι. μ.Χ.

2. Λογοτεχνικό/θεατρικό είδος σε έμμετρο ή πεζό λόγο, στο οποίο διακωμωδούνται, παρωδούνται, καυτηριάζονται ή αναδεικνύονται δημόσια ή ιδιωτικά ήθη, χαρακτήρες, καταστάσεις, πρόσωπα κ.ά.

   Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης με τη χυμώδη σάτιρά του «Ο μπαμπάς ο πόλεμoς» κλείνει μια τριλογία (Κώστας Γεωργουσόπουλος, Κλειδιά και κώδικες θεάτρου II. Ελληνικό Θέατρο, εκδ. Εστία, Αθήνα 1984)

Συγγενικές λέξεις

σατιρίζω σατιρικός

Σύνθετα

ασατίριστος αυτοσατιρισμός

Δείτε επίσης

• σάτιρα στη Βικιπαίδεια
• Γιαννάκης Γιώργος, Εισαγωγή στην ποιητική ρωμαϊκή σάτιρα, εκδ. Τυπωθήτω, 2002, σελ. 195, ISBN 978-960-402-047-8 (& ISBN 960-402-047-1).

Μεταφράσεις

    σάτιρα

αγγλικά : satire  (en) γαλλικά : satire  (fr) γερμανικά : satire  (de) ιταλικά : satira  (it) -->