φωνήεν

Ελληνικά (el)

Ετυμολογία

φωνήεν < καθαρεύουσα ουσιαστικοποιημένο επίθετο φωνῆεν < αρχαίο ελληνικό επίθετο φωνήεις, φωνήεσσα, φωνῆεν

Ουσιαστικό

φωνήεν ουδέτερο (γενική: φωνήεντος, πληθ. φωνήεντα, φωνηέντων)

1. ο φθόγγος που αρθρώνεται ανεμπόδιστα με την εκπνοή ανάλογα με το σχήμα που παίρνει η στοματική κοιλότητα και με τα χείλη ανοιχτά, χωρίς χρήση του ουρανίσκου, της γλώσσας ή των δοντιών και ο οποίος μπορεί από μόνος του να αποτελέσει στην ελληνική (και στις περισσότερες άλλες γλώσσες) συλλαβή

Εκφράσεις

• (εξηγώ/σπικάρω/σπρεχάρω/σφυρίζω) δύο φωνήεντα: (αργκό) λέω, διευκρινίζω ή για να κάνουμε, με ήπιο τρόπο, μια απειλή

Συγγενικές λέξεις

• φωνηεντικός
• φωνηεντισμός
• φωνητική
• φωνή

Σύνθετα

• φωνηεντόληκτος
• μεσοφωνηεντικός

Μεταφράσεις

    φωνήεν

αγγλικά : vowel  (en) γαλλικά : voyelle  (fr)

πολωνικά : samogłoska  (pl)