ἄνθρωπος

Δείτε επίσης : άνθρωπος

Αρχαία ελληνικά (grc)

Πτώση	Ενικός	Δυικός	Πληθυντικός
Ονομαστική	ἄνθρωπος	ἀνθρώπω	ἄνθρωποι
Γενική	ἀνθρώπου	ἀνθρώποιν	ἀνθρώπων
Δοτική	ἀνθρώπῳ	ἀνθρώποιν	ἀνθρώποις
Αιτιατική	ἄνθρωπον	ἀνθρώπω	ἀνθρώπους
Κλητική	ἄνθρωπε	ἀνθρώπω	ἄνθρωποι

Ετυμολογία

ἄνθρωπος < μυκηναϊκό: 𐀀𐀵𐀫𐀦 (a-to-ro-qo). Πιθανόν από το ἀνήρ (γενική, ἀνδρός) + ωπ- (< ὤψ), δηλαδή αυτός που έχει όψη άνδρα (*ἄνδρωπος > ἄνθρωπος). Αυτή η ετυμολογία δεν γίνεται αποδεκτή από τον Beekes.

Ουσιαστικό

ἄνθρωπος αρσενικό

1. αυτός που ανήκει στην ανθρώπινη φυλή

   ...θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας / πάντων ὅσ᾽ ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον... (Σοφοκλής, Αντιγόνη)

2. (κατ' επέκταση) ο άνδρας

   ...τούτῳ καὶ ἐνταῦθα ἴσως διαφέρω τῶν πολλῶν ἀνθρώπων... (Πλάτωνας, Απολογία Σωκράτους)

Συγγενικές λέξεις

• ἀνθρωπότης
• ἀνθρωπίσκος
• ἀνθρώπιον και ἀνθρωπάριον
• ἀνθρώπινος (αυτός που αρμόζει σε άνθρωπο)
• ἀνθρωπέη, -ῆ (κατά το λεοντῆ, δέρμα ανθρώπου)
• ἀνθρώπειος (ο σχετικός με τον άνθρωπο)

Σύνθετα

• ἀνθρωπόμορφος
• ἀνθρωπονομικός (ο κατάλληλος να διοικεί ανθρώπους)
• ἀνθρωποποιός (γλύπτης και ζωγράφος)
• ἀνθρωποφυής (αυτός που έχει ανθρώπινη φύση)
• ἀνθρωπομάγειρος (που μαγειρεύει ανθρώπινο κρέας)
• ἀνθρωποκτόνος (εκείνος που φονεύει άνθρωπο)
• ἀνθρωπόκτονος (σχετικός με άνθρωπο που έχει φονευθεί)
• ἀνθρωπόγλωσσος (ο παπαγάλος, που μιλάει σαν άνθρωπος)