Βαλιαρικός

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	Βαλιαρικός	ἡ	Βαλιαρική	τὸ	Βαλιαρικόν
γενική	τοῦ	Βαλιαρικοῦ	τῆς	Βαλιαρικῆς	τοῦ	Βαλιαρικοῦ
δοτική	τῷ	Βαλιαρικῷ	τῇ	Βαλιαρικῇ	τῷ	Βαλιαρικῷ
αιτιατική	τὸν	Βαλιαρικόν	τὴν	Βαλιαρικήν	τὸ	Βαλιαρικόν
κλητική ὦ!		Βαλιαρικέ		Βαλιαρική		Βαλιαρικόν
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	Βαλιαρικοί	αἱ	Βαλιαρικαί	τὰ	Βαλιαρικᾰ́
γενική	τῶν	Βαλιαρικῶν	τῶν	Βαλιαρικῶν	τῶν	Βαλιαρικῶν
δοτική	τοῖς	Βαλιαρικοῖς	ταῖς	Βαλιαρικαῖς	τοῖς	Βαλιαρικοῖς
αιτιατική	τοὺς	Βαλιαρικούς	τὰς	Βαλιαρικᾱ́ς	τὰ	Βαλιαρικᾰ́
κλητική ὦ!		Βαλιαρικοί		Βαλιαρικαί		Βαλιαρικᾰ́
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	Βαλιαρικώ	τὼ	Βαλιαρικᾱ́	τὼ	Βαλιαρικώ
γεν-δοτ	τοῖν	Βαλιαρικοῖν	τοῖν	Βαλιαρικαῖν	τοῖν	Βαλιαρικοῖν
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'καλός' όπως «καλός» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

Βαλιαρικός < Βαλιαρεύς + -ικός

Επίθετο

Βαλιαρικός, -ή, -όν

• (ελληνιστική κοινή) ο σχετικός με τις Βαλεαρίδες (Βαλιαρίδες)

Πηγές

• Βαλιαρικός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.