Δηλιεύς

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	Δηλιεύς	οἱ	Δηλιεῖς
γενική	τοῦ	Δηλιέως	τῶν	Δηλιέων
δοτική	τῷ	Δηλιεῖ	τοῖς	Δηλιεῦσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	Δηλιέᾱ	τοὺς	Δηλιέᾱς
κλητική ὦ!		Δηλιεῦ		Δηλιεῖς
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		Δηλιεῖ
γεν-δοτ	τοῖν		Δηλιέοιν
Δεν καταγράφονται καταλήξεις πληθυντικού σε -ῆς.
3η κλίση, ομάδα 'βασιλεύς', Κατηγορία 'Ἀντιοχεύς' όπως «Ἀντιοχεύς» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

Δηλιεύς < Δῆλ(ος) ή Δηλί(α) ή Δήλι(ον) + -εύς

Ουσιαστικό

Δηλιεύς αρσενικό

1. προσωνυμία του Απόλλωνα σε ναό στην Αμοργό
2. (πατριδωνυμικό) κάτοικος της πόλης Δηλία ή Δήλιον

Πηγές

• Δηλιεύς - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.