Κόπρειος

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	Κόπρειος	ἡ	Κοπρείᾱ	τὸ	Κόπρειον
γενική	τοῦ	Κοπρείου	τῆς	Κοπρείᾱς	τοῦ	Κοπρείου
δοτική	τῷ	Κοπρείῳ	τῇ	Κοπρείᾳ	τῷ	Κοπρείῳ
αιτιατική	τὸν	Κόπρειον	τὴν	Κοπρείᾱν	τὸ	Κόπρειον
κλητική ὦ!		Κόπρειε		Κοπρείᾱ		Κόπρειον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	Κόπρειοι	αἱ	Κόπρειαι	τὰ	Κόπρειᾰ
γενική	τῶν	Κοπρείων	τῶν	Κοπρείων	τῶν	Κοπρείων
δοτική	τοῖς	Κοπρείοις	ταῖς	Κοπρείαις	τοῖς	Κοπρείοις
αιτιατική	τοὺς	Κοπρείους	τὰς	Κοπρείᾱς	τὰ	Κόπρειᾰ
κλητική ὦ!		Κόπρειοι		Κόπρειαι		Κόπρειᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	Κοπρείω	τὼ	Κοπρείᾱ	τὼ	Κοπρείω
γεν-δοτ	τοῖν	Κοπρείοιν	τοῖν	Κοπρείαιν	τοῖν	Κοπρείοιν
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'λόγιος' όπως «λόγιος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

Κόπρειος (ελληνιστική κοινή) < Κόπρ(ος) + -ειος

Επίθετο

Κόπρειος, -α, -ον

• (ελληνιστική κοινή) ο σχετικός με τον δήμο του Κόπρου

Άλλες μορφές

• Κόπριος, Κόπρεος (ουσιαστικά)

Συγγενικά

• Κοπρεύς

Πηγές

• Κόπρειος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
• Κόπρειος - Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français (Το Μεγάλο Μπαγί: Λεξικό [αρχαίας] ελληνικής-γαλλικής), Παρίσι: Hachette.