Ταναγραῖος

Αρχαία ελληνικά (grc)

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	Ταναγραῖος	ἡ	Ταναγραίᾱ	τὸ	Ταναγραῖον
γενική	τοῦ	Ταναγραίου	τῆς	Ταναγραίᾱς	τοῦ	Ταναγραίου
δοτική	τῷ	Ταναγραίῳ	τῇ	Ταναγραίᾳ	τῷ	Ταναγραίῳ
αιτιατική	τὸν	Ταναγραῖον	τὴν	Ταναγραίᾱν	τὸ	Ταναγραῖον
κλητική ὦ!		Ταναγραῖε		Ταναγραίᾱ		Ταναγραῖον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	Ταναγραῖοι	αἱ	Ταναγραῖαι	τὰ	Ταναγραῖᾰ
γενική	τῶν	Ταναγραίων	τῶν	Ταναγραίων	τῶν	Ταναγραίων
δοτική	τοῖς	Ταναγραίοις	ταῖς	Ταναγραίαις	τοῖς	Ταναγραίοις
αιτιατική	τοὺς	Ταναγραίους	τὰς	Ταναγραίᾱς	τὰ	Ταναγραῖᾰ
κλητική ὦ!		Ταναγραῖοι		Ταναγραῖαι		Ταναγραῖᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	Ταναγραίω	τὼ	Ταναγραίᾱ	τὼ	Ταναγραίω
γεν-δοτ	τοῖν	Ταναγραίοιν	τοῖν	Ταναγραίαιν	τοῖν	Ταναγραίοιν
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'λόγιος' όπως «ὡραῖος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

Ταναγραῖος < Τάναγρ(α) + -αῖος

Επίθετο

Ταναγραῖος, -α, -ον

• (πατριδωνυμικό) ο κάτοικος ή καταγόμενος από την Τάναγρα

Συγγενικά

• → δείτε τη λέξη Τάναγρα

Πηγές

• Τάναγρα - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• Ταναγραῖος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.