αἴθαλος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	αἴθαλος	οἱ	αἴθαλοι
γενική	τοῦ	αἰθάλου	τῶν	αἰθάλων
δοτική	τῷ	αἰθάλῳ	τοῖς	αἰθάλοις
αιτιατική	τὸν	αἴθαλον	τοὺς	αἰθάλους
κλητική ὦ!		αἴθαλε		αἴθαλοι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		αἰθάλω
γεν-δοτ	τοῖν		αἰθάλοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'θρίαμβος' όπως «θρίαμβος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

αἴθαλος < Συγγενική η μυκηναϊκή a3𐀲𐀫 (a3-ta-ro) < πρωτοελληνική *áitʰalos < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *h₂eydʰ-

Ουσιαστικό

αἴθαλος, -ου αρσενικό (ελληνιστική κοινή)

1. φλόγα καπνίζουσα, καπνιά
2. στάχτη
3. (φυτό, φρούτο) είδος μαύρου σταφυλιού καλλιεργημένο στην Αίγυπτο

Συγγενικά

• αἴθυια
• αἴθω

Άλλες μορφές

• αἰθαλός

Πηγές

• αἴθαλος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• αἴθαλος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.