αἴνεσις

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	αἴνεσῐς	αἱ	αἰνέσεις
γενική	τῆς	αἰνέσεως	τῶν	αἰνέσεων
δοτική	τῇ	αἰνέσει	ταῖς	αἰνέσεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	αἴνεσῐν	τὰς	αἰνέσεις
κλητική ὦ!		αἴνεσῐ		αἰνέσεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		αἰνέσει
γεν-δοτ	τοῖν		αἰνεσέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

αἴνεσις < αἰνέω • Η Ετυμολογία χρειάζεται ανάπτυξη με τεκμηρίωση. Μπορείτε να βοηθήσετε;  

Ουσιαστικό

αἴνεσις, -εως θηλυκό (ελληνιστική κοινή)

• εξύμνηση

  ※  3ος/2ος πκε αιώνας ⌘ Παλαιά Διαθήκη,Ψαλμός 149, κατά την Μετάφραση των Εβδομήκοντα

  Ἀλληλούϊα. Ἄισατε τῷ κυρίῳ ᾆσμα καινόν, ἡ αἴνεσις αὐτοῦ ἐν ἐκκλησίᾳ ὁσίων.

Πηγές

• αἴνεσις - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• αἴνεσις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.