αὐλή

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	αὐλή	αἱ	αὐλαί
γενική	τῆς	αὐλῆς	τῶν	αὐλῶν
δοτική	τῇ	αὐλῇ	ταῖς	αὐλαῖς
αιτιατική	τὴν	αὐλήν	τὰς	αὐλᾱ́ς
κλητική ὦ!		αὐλή		αὐλαί
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		αὐλᾱ́
γεν-δοτ	τοῖν		αὐλαῖν
1η κλίση, Κατηγορία 'ψυχή' όπως «ψυχή» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

αὐλή < (ίσως) ἄημι ή πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *h₂wes- / *h₂ews- (περνώ τη νύχτα) + *-leh₂

Ουσιαστικό

αὐλή; )ῆς θηλυκό

1. εσωτερικός ή περιμετρικός χώρος μπροστά ή μέσα στην κατοικία, συνήθως περιφραγμένος, όπου λάμβαναν χώρα οικογενειακές, τελετουργικές ή πρακτικές δραστηριότητες, αυλή

   ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ἰλιάς, 4 (Δ. Ὁρκίων σύγχυσις. Ἀγαμέμνονος ἐπιπώλησις.), στίχ. 433

   ὥς τ’ ὄϊες πολυπάμονος ἀνδρὸς ἐν αὐλῇ

2. περιφραγμένος αγροτικός χώρος για τη φύλαξη ή τη διανυκτέρευση ζώων

   ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ἰλιάς, 5 (Ε. Διομήδους ἀριστεία.), στίχ. 138

   δὴ τότε μιν τρὶς τόσσον ἕλεν μένος ὥς τε λέοντα ὅν ῥά τε ποιμὴν ἀγρῷ ἐπ’ εἰροπόκοις ὀΐεσσι χραύσῃ μέν τ’ αὐλῆς ὑπεράλμενον οὐδὲ δαμάσσῃ·

3. εξοχική κατοικία, αγροικία
4. προαύλιο ή εξωτερικός περίβολος ιερού χώρου, που λειτουργούσε ως μεταβατικός χώρος πριν την είσοδο στο άδυτο ή στον ναό
5. κατοικία βασιλέα ή ηγεμόνα, και (κατ’ επέκταση) ο κύκλος των αυλικών του παλατιού

Άλλες μορφές

• δωρικός τύπος : αὐλά

Συγγενικά

• αὐλά
• αὐλαία
• αὐλικός
• αὔλιον
• αὖλις

Πηγές

• Μοντανάρι (Montanari), Φράνκο (Franco) (2013). Σύγχρονο λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Παπαδήμας. 
• αὐλή - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• αὐλή - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.