αὐτόφωρος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	αὐτόφωρος	τὸ	αὐτόφωρον
γενική	τοῦ/τῆς	αὐτοφώρου	τοῦ	αὐτοφώρου
δοτική	τῷ/τῇ	αὐτοφώρῳ	τῷ	αὐτοφώρῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	αὐτόφωρον	τὸ	αὐτόφωρον
κλητική ὦ!		αὐτόφωρε		αὐτόφωρον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	αὐτόφωροι	τὰ	αὐτόφωρᾰ
γενική	τῶν	αὐτοφώρων	τῶν	αὐτοφώρων
δοτική	τοῖς/ταῖς	αὐτοφώροις	τοῖς	αὐτοφώροις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	αὐτοφώρους	τὰ	αὐτόφωρᾰ
κλητική ὦ!		αὐτόφωροι		αὐτόφωρᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	αὐτοφώρω	τὼ	αὐτοφώρω
γεν-δοτ	τοῖν	αὐτοφώροιν	τοῖν	αὐτοφώροιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

αὐτόφωρος < αὐτό- + -φωρος < φώρ (ο κλέφτης).

Επίθετο

αὐτόφωρος, -ος, -ον

• (για κλέφτη ή απατεώνα) που πιάνεται στα πράσα, να κλέβει, που συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω

Εκφράσεις

• ἐπ' αὐτοφώρῳ

Παράγωγα

• ἐπαυτόφωρος
• αὐτοφώρατος
• αὐτοφωρία

Συγγενικά

• → δείτε τις λέξεις αὐτός, φωράω και φώρ

Πηγές

• αὐτόφωρος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• αὐτόφωρος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.