βοῦττις

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δεν μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	βοῦττις	οἱ	βοῦττιες
γενική	τοῦ	βοῦττιος	τῶν	βουττίων
δοτική	τῷ	βοῦττιῐ	τοῖς	βοῦττιῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	βοῦττιν	τοὺς	βοῦττιᾰς
κλητική ὦ!		βοῦττι & βοῦττις		βοῦττιες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		βοῦττιε
γεν-δοτ	τοῖν		βουττίοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'λάτρις' όπως «λάτρις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

βοῦττις < προελληνική

Ουσιαστικό

βοῦττις, -ιος θηλυκό (ελληνιστική κοινή)

• κάδος, συνήθως ξύλινος, με σχήμα κόλουρου κώνου

Άλλες μορφές

• βούτη
• βοῦτις

Παράγωγα

• (μεσαιωνικά ελληνικά): βούττιον

Πηγές

• βοῦττις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.