γενέτωρ

Από Βικιλεξικό
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Αρχαία ελληνικά (grc) [επεξεργασία]

Ετυμολογία [επεξεργασία]

γενέτωρ < γενετή ή γένεσις

Ουσιαστικό[επεξεργασία]

γενέτωρ-ορος αρσενικό

  1. ο πατέρας, ο πρόγονος, στον πληθυντικό οι γονείς
    παῖς ἑπτὰ καὶ δεκέτης φῶς λίπον ἀελίου· ἀντὶ δέ μου στεφάνων γενέται καὶ πατρὶς ἔχουσιν ὀστέα μοῦνα λίθῳ τῷδ’ ἔνι κευθόμενα· χαῖρε, παροδεῖτα (επίγραμμα σε τάφο γύρω στο 180 π.Χ., για αγόρι 17 ετών, που αντί για στεφάνι στην πάλη στα Πύθια "οι γονείς και η πατρίδα μου έχουν τα οστα μου μόνα, με πέτρα σκεπασμένα, χαίρε διαβάτη")
    τοῦ δὲ Ἀλεξάνδρου τούτου ἕβδομος γενέτωρ Περδίκκης ἐστὶ (: αυτού του Αλεξάνδρου γεννήτορας πριν από επτεά γενεές ήταν ο Περδίκκης)
  2. ο γιός
    ἔνοπλος γὰρ ἐπ᾽ αὐτὸν ἐπενθρῴσκει πυρὶ καὶ στεροπαῖς ὁ Διὸς γενέτας (ο γιος του Δία, ο Απόλωνας)
  3. (μεταφορικά) που γεννάει, προκαλεί
    ἀλλὰ μέγας πόντος γενέτωρ νεφέων ἀνέμων τε καὶ ποταμῶν
  4. ο συγγραφέας και ο δημιουργός (μεταγενέστερη έννοια)


Συγγενικές λέξεις[επεξεργασία]