γλωσσίς

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	γλωσσίς	αἱ	γλωσσίδες
γενική	τῆς	γλωσσίδος	τῶν	γλωσσίδων
δοτική	τῇ	γλωσσίδῐ	ταῖς	γλωσσίσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	γλωσσίδᾰ	τὰς	γλωσσίδᾰς
κλητική ὦ!		γλωσσίς*		γλωσσίδες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		γλωσσίδε
γεν-δοτ	τοῖν		γλωσσίδοιν
Με βραχύ γιώτα στο θέμα -ίς -ίδος. * Κατά τη Γραμματική του Smyth, η κλητική ενικού χωρίς το -ς
3η κλίση, Κατηγορία 'πατρίς' όπως «πατρίς» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

γλωσσίς < γλῶσσα + -ις

Ουσιαστικό

γλωσσίς, -ίδος θηλυκό

1. (ανατομία) το άνοιγμα ανάμεσα στις φωνητικές πτυχές, γλωττίδα
2. (μουσική) επιστόμιο πνευστού, στο οποίο έμπαινε το γλωσσίδι
3. (πτηνό) στραβολαίμης (Jynx torquilla)

   ≈ συνώνυμα:  ἴϋγξ

4. κορδόνι, μάνταλο
5. (ιατρική, στον πληθυντικό) φλεγμονή της γλώσσας

Άλλες μορφές

• αττικός τύπος : γλωττίς

Παράγωγα

• γλωσσίδιον

Πηγές

• γλωσσίς - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• γλωσσίς - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.