δαιτρός

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	δαιτρός	οἱ	δαιτροί
γενική	τοῦ	δαιτροῦ	τῶν	δαιτρῶν
δοτική	τῷ	δαιτρῷ	τοῖς	δαιτροῖς
αιτιατική	τὸν	δαιτρόν	τοὺς	δαιτρούς
κλητική ὦ!		δαιτρέ		δαιτροί
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		δαιτρώ
γεν-δοτ	τοῖν		δαιτροῖν
2η κλίση, Κατηγορία 'ναός' όπως «ναός» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

δαιτρός < δαίω + -τρός

Ουσιαστικό

δαιτρός, -οῦ αρσενικό

1. που τεμαχίζει και μοιράζει το κρέας στο τραπέζι, τραπεζοκόμος

   ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ὀδύσσεια, στη Βικιθήκη

   • 1 (α. Ἀθηνᾶς παραίνεσις πρὸς Τηλέμαχον.), στίχ. 141 (141-143)

     δαιτρὸς δὲ κρειῶν πίνακας παρέθηκεν ἀείρας | παντοίων, παρὰ δέ σφι τίθει χρύσεια κύπελλα, | κῆρυξ δ᾽ αὐτοῖσιν θάμ᾽ ἐπῴχετο οἰνοχοεύων.

     Στα χέρια του σηκώνοντας ο τραπεζάρχης δίσκους με κρέατα | κάθε λογής, τους τα παρέθεσε, στο πλάι ακούμπησε κούπες χρυσές, | και κάθε τόσο ο κήρυκας περνούσε, γεμίζοντας κρασί τα κύπελλά τους.

     Μετάφραση σε ελεύθερο στίχο (2006): Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης, @greek‑language.gr

   • 17 (ρ. Τηλεμάχου καὶ Ὀδυσσέως ἐπάνοδος εἰς Ἰθάκην.), στίχ. 331 (330-332)

     ὁ δὲ παπτήνας ἕλε δίφρον | κείμενον, ἔνθα τε δαιτρὸς ἐφίζεσκε κρέα πολλὰ | δαιόμενος μνηστῆρσι δόμον κάτα δαινυμένοισι·

     εκείνος, με το μάτι ψάχνοντας, βρήκε και πιάνει | άδειο σκαμνί, όπου συνήθιζε να κάθεται ο μοιραστής, | λιανίζοντας για τους μνηστήρες τα πολλά τους κρέατα κάθε φορά που στρώνονταν αυτοί να φάνε.

     Μετάφραση σε ελεύθερο στίχο (2006): Δημήτρης Ν. Μαρωνίτης, @greek‑language.gr

2. ιερέας που εκτελούσε χρέη δαιτρού στα Διπόλια σύμφωνα με κληρονομικό δικαίωμα

Συγγενικά

• δαιτρεία
• δαίτρευμα
• δαιτρεύω
• δαιτροσύνη
• → και δείτε τη λέξη δαίω

Πηγές

• δαιτρός - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• δαιτρός - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.