δημοπίθηκος

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	δημοπίθηκος	οἱ	δημοπίθηκοι
γενική	τοῦ	δημοπιθήκου	τῶν	δημοπιθήκων
δοτική	τῷ	δημοπιθήκῳ	τοῖς	δημοπιθήκοις
αιτιατική	τὸν	δημοπίθηκον	τοὺς	δημοπιθήκους
κλητική ὦ!		δημοπίθηκε		δημοπίθηκοι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		δημοπιθήκω
γεν-δοτ	τοῖν		δημοπιθήκοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'θρίαμβος' όπως «θρίαμβος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

δημοπίθηκος < δημο- + πίθηκος

Ουσιαστικό

δημοπίθηκος, -ου [ῐ] αρσενικό

• λαοπλάνος, λαϊκιστής, απατεώνας

  ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοφάνης, Βάτραχοι, στίχ. 1085 (1083-1086)

  κᾆτ᾽ ἐκ τούτων ἡ πόλις ἡμῶν | ὑπογραμματέων ἀνεμεστώθη | καὶ βωμολόχων δημοπιθήκων | ἐξαπατώντων τὸν δῆμον ἀεί,

  Απ᾽ αυτά κι απ᾽ αυτά | με γραφιάδες η Αθήνα μας γέμισε πια | και με κάτι παλιάτσους γαλίφηδες, που όλο κουνούν σα μαϊμούδες στο δήμο μπροστά την ουρά | και μ᾽ αυτά τον γελούν.

  Μετάφραση (1967): Θρασύβουλος Σταύρου, Αθήνα:Τυποβιβλιοτεχνική @greek‑language.gr

Πηγές

• δημοπίθηκος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• δημοπίθηκος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.