διάκενος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	διάκενος	τὸ	διάκενον
γενική	τοῦ/τῆς	διακένου	τοῦ	διακένου
δοτική	τῷ/τῇ	διακένῳ	τῷ	διακένῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	διάκενον	τὸ	διάκενον
κλητική ὦ!		διάκενε		διάκενον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	διάκενοι	τὰ	διάκενᾰ
γενική	τῶν	διακένων	τῶν	διακένων
δοτική	τοῖς/ταῖς	διακένοις	τοῖς	διακένοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	διακένους	τὰ	διάκενᾰ
κλητική ὦ!		διάκενοι		διάκενᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	διακένω	τὼ	διακένω
γεν-δοτ	τοῖν	διακένοιν	τοῖν	διακένοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

διάκενος < διά- + κενός

Επίθετο

διάκενος, -ον

1. άδειος
2. (ουσιαστικοποιημένο) το διάκενον: το διάκενο
3. (μεταφορικά) άδειος, κενός, μάταιος, ανούσιος, άχρηστος

     διάκενος λόγος - κενός λόγος, λόγος χωρίς περιεχόμενο

4. (για πρόσωπο) λεπτός, αδύνατος

   ※  1ος/2ος κε αιώνας ⌘ Πλούταρχος , Βίοι Παράλληλοι, Λυκοῦργος, ιζ΄

   αἱ γὰρ ἰσχναὶ καὶ διάκενοι μᾶλλον ἕξεις ὑπακούουσι πρὸς τὴν διάρθρωσιν

   ≈ συνώνυμα: ἰσχνός

5. κενός, ελεύθερος, χωρίς δουλειά

     αἱ διάκενοι ἡμέραι - ημέρες χωρίς εργασία

Παράγωγα

• διακένως (επίρρημα)

Πηγές

• διάκενος -  Diccionario Griego-Español (DGE en línea) [Λεξικό ελληνικών (αρχαίων) - ισπανικών online] (στα ισπανικά) του Francisco R. Adrados (Φρανθίσκο Αδράδος) & Juan Rodríguez Somolinos, έως στο λήμμα «ἔξαυος» (συντομογραφίες).
• διάκενος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.