διαίρεσις

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	διαίρεσῐς	αἱ	διαιρέσεις
γενική	τῆς	διαιρέσεως	τῶν	διαιρέσεων
δοτική	τῇ	διαιρέσει	ταῖς	διαιρέσεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	διαίρεσῐν	τὰς	διαιρέσεις
κλητική ὦ!		διαίρεσῐ		διαιρέσεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		διαιρέσει
γεν-δοτ	τοῖν		διαιρεσέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

διαίρεσις < διαιρέω /ῶ + -σις

Ουσιαστικό

διαίρεσις, -εως θηλυκό

1. η διαίρεση, ο χωρισμός σε μέρη
2. το μοίρασμα (χρημάτων, λαφύρων κλπ)

   ※ 5ος αιώνας πκε ⌘ Ἡρόδοτος, Ἱστορίαι, 8 (Οὐρανία), 123

   Μετὰ δὲ τὴν διαίρεσιν τῆς ληίης ἔπλεον οἱ Ἕλληνες ἐς τὸν Ἰσθμὸν ἀριστήια δώσοντες τῷ ἀξιωτάτῳ γενομένῳ Ἑλλήνων ἀνὰ τὸν πόλεμον τοῦτον.

3. η διάκριση μεταξύ δύο εννοιών
4. η διαίρεση ενός γένους σε είδη
5. ο χωρισμός ενός ρητορικού λόγου σε μέρη
6. ο χωρισμός μιας διφθόγγου (ή μιας συλλαβής) σε δύο συλλαβές

   τὸ δὲ πλοῖον προπερισπᾶται ὡς πάσχον διαίρεσιν αἰολικῶς. πλόϊον γὰρ λέγεται. (Αίλιος Ηρωδιανός, Περὶ καθολικῇς προσῳδίας, 3.1.376)

Πηγές

• διαίρεσις - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• διαίρεσις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.