δικτάτωρ

Αρχαία ελληνικά (grc)

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	δικτᾱτορ-
ονομαστική	ὁ	δικτάτωρ	οἱ	δικτάτορες
γενική	τοῦ	δικτάτορος	τῶν	δικτατόρων
δοτική	τῷ	δικτάτορῐ	τοῖς	δικτάτορσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	δικτάτορᾰ	τοὺς	δικτάτορᾰς
κλητική ὦ!		δικτᾶτορ		δικτάτορες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		δικτάτορε
γεν-δοτ	τοῖν		δικτατόροιν
Το δίχρονο φωνήεν της παραλήγουσας είναι μακρό.
3η κλίση, Κατηγορία 'κτήτωρ' όπως «κτήτωρ» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

ελληνιστική κοινή (αρχαία κλίση) δε μαρτυρείται δυϊκός αριθμός
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	δικτᾱτωρ-
ονομαστική	ὁ	δικτάτωρ	οἱ	δικτάτωρες
γενική	τοῦ	δικτάτωρος	τῶν	δικτατώρων
δοτική	τῷ	δικτάτωρῐ	τοῖς	δικτάτωρσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	δικτάτωρᾰ	τοὺς	δικτάτωρᾰς
κλητική ὦ!		δικτάτωρ		δικτάτωρες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		δικτάτωρε
γεν-δοτ	τοῖν		δικτατώροιν
3η κλίση, Κατηγορία 'πραίτωρ' όπως «πραίτωρ» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

δικτάτωρ (ελληνιστική κοινή) < (άμεσο δάνειο) λατινική dictator < dicto (διατάζω)

Ουσιαστικό

δικτάτωρ, -ορος ή -ωρος αρσενικό (ελληνιστική κοινή)

• (πολιτική, στη Ρώμη) ο τίτλος του δικτάτορα (dictator) με εξουσία ορισμένου διαστήματος που δινόταν από τη ρωμαϊκή σύγκλητο (χωρίς αρνητική σημασία)

Συγγενικά

• δικτατοῦρα
• δικτατωρεία, δικτατωρία, δικτατορία
• δικτατωρεύω, δικτατορεύω

Πηγές

• δικτάτωρ - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• δικτάτωρ - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.