δυσηχής

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	δυσηχής	τὸ	δυσηχές
γενική	τοῦ/τῆς	δυσηχοῦς	τοῦ	δυσηχοῦς
δοτική	τῷ/τῇ	δυσηχεῖ	τῷ	δυσηχεῖ
αιτιατική	τὸν/τὴν	δυσηχῆ	τὸ	δυσηχές
κλητική ὦ!		δυσηχές		δυσηχές
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	δυσηχεῖς	τὰ	δυσηχῆ
γενική	τῶν	δυσηχῶν	τῶν	δυσηχῶν
δοτική	τοῖς/ταῖς	δυσηχέσῐ(ν)	τοῖς	δυσηχέσῐ(ν)
αιτιατική	τοὺς/τὰς	δυσηχεῖς	τὰ	δυσηχῆ
κλητική ὦ!		δυσηχεῖς		δυσηχῆ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	δυσηχεῖ	τὼ	δυσηχεῖ
γεν-δοτ	τοῖν	δυσηχοῖν	τοῖν	δυσηχοῖν
3η κλίση, Κατηγορία 'συνεχής' όπως «συνεχής» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

δυσηχής < δυσ- + ἠχέω + -ής

Επίθετο

δυσηχής, -ής, -ές

1. που δεν ακούγεται ωραία
2. (για μέταλλο) που έχει υπόκωφο ήχο
3. ο λυπηρός

Άλλες μορφές

• δωρικός τύπος : δυσαχής

Πηγές

• δυσηχής - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• δυσηχής - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.