εὐανάσφαλτος

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	εὐανάσφαλτος	τὸ	εὐανάσφαλτον
γενική	τοῦ/τῆς	εὐανασφάλτου	τοῦ	εὐανασφάλτου
δοτική	τῷ/τῇ	εὐανασφάλτῳ	τῷ	εὐανασφάλτῳ
αιτιατική	τὸν/τὴν	εὐανάσφαλτον	τὸ	εὐανάσφαλτον
κλητική ὦ!		εὐανάσφαλτε		εὐανάσφαλτον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	εὐανάσφαλτοι	τὰ	εὐανάσφαλτᾰ
γενική	τῶν	εὐανασφάλτων	τῶν	εὐανασφάλτων
δοτική	τοῖς/ταῖς	εὐανασφάλτοις	τοῖς	εὐανασφάλτοις
αιτιατική	τοὺς/τὰς	εὐανασφάλτους	τὰ	εὐανάσφαλτᾰ
κλητική ὦ!		εὐανάσφαλτοι		εὐανάσφαλτᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	εὐανασφάλτω	τὼ	εὐανασφάλτω
γεν-δοτ	τοῖν	εὐανασφάλτοιν	τοῖν	εὐανασφάλτοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'δύσκολος' όπως «δύσκολος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

εὐανάσφαλτος < εὖ + ἀνασφάλλω

Επίθετο

εὐανάσφαλτος, -ος, -ον

• που αναρρωννύει εύκολα

  ※  5ος πκε αιώνας ⌘ Ἱπποκράτης, Περὶ τροφῆς, (De alimento), 28, @scaife.perseus

  οἱ διαπνεόμενοι καλῶς ἀσθενέστεροι καὶ ὑγιεινότεροι καὶ εὐανάσφαλτοι, οἱ διαπνεόμενοι κακῶς πρὶν ἢ νοσεῖν ἰσχυρότεροι, νοσήσαντες δὲ δυσανάσφαλτοι· ταῦτα δὲ καὶ ὅλῳ καὶ μέρει.

  ≠ αντώνυμα: δυσανάσφαλτος

Πηγές

• εὐανάσφαλτος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.