εὐτελής

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	εὐτελής	τὸ	εὐτελές
γενική	τοῦ/τῆς	εὐτελοῦς	τοῦ	εὐτελοῦς
δοτική	τῷ/τῇ	εὐτελεῖ	τῷ	εὐτελεῖ
αιτιατική	τὸν/τὴν	εὐτελῆ	τὸ	εὐτελές
κλητική ὦ!		εὐτελές		εὐτελές
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	εὐτελεῖς	τὰ	εὐτελῆ
γενική	τῶν	εὐτελῶν	τῶν	εὐτελῶν
δοτική	τοῖς/ταῖς	εὐτελέσῐ(ν)	τοῖς	εὐτελέσῐ(ν)
αιτιατική	τοὺς/τὰς	εὐτελεῖς	τὰ	εὐτελῆ
κλητική ὦ!		εὐτελεῖς		εὐτελῆ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	εὐτελεῖ	τὼ	εὐτελεῖ
γεν-δοτ	τοῖν	εὐτελοῖν	τοῖν	εὐτελοῖν
3η κλίση, Κατηγορία 'συνεχής' όπως «συνεχής» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

εὐτελής < εὐ- + τέλος (αξία)

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ⇘ νέα ελληνικά: ευτελής

Επίθετο

εὐτελής, -ής, -ές

1. φτηνός
2. που έχει μικρή αξία
3. ο απλός
4. φειδωλός, οικονόμος

Πηγές

• εὐτελής - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• εὐτελής - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.