εὔχρηστος

Μεσαιωνικά ελληνικά (gkm)

Ετυμολογία

εὔχρηστος < (κληρονομημένο) αρχαία ελληνική εὔχρηστος

Επίθετο

εὔχρηστος

1. ικανός
2. ωφέλιμος, χρήσιμος

Πηγές

• εὔχρηστος -  Επιτομή του Λεξικού ⌘ Κριαρά της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας (1100-1669). Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, [μονοτονικό σύστημα]. 

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	εὔχρηστος	ἡ	εὐχρήστη & εὔχρηστος	τὸ	εὔχρηστον
γενική	τοῦ	εὐχρήστου	τῆς	εὐχρήστης & εὐχρήστου	τοῦ	εὐχρήστου
δοτική	τῷ	εὐχρήστῳ	τῇ	εὐχρήστῃ & εὐχρήστῳ	τῷ	εὐχρήστῳ
αιτιατική	τὸν	εὔχρηστον	τὴν	εὐχρήστην & εὔχρηστον	τὸ	εὔχρηστον
κλητική ὦ!		εὔχρηστε		εὐχρήστη & εὔχρηστε		εὔχρηστον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	εὔχρηστοι	αἱ	εὔχρησται & εὔχρηστοι	τὰ	εὔχρηστᾰ
γενική	τῶν	εὐχρήστων	τῶν	εὐχρήστων & εὐχρήστων	τῶν	εὐχρήστων
δοτική	τοῖς	εὐχρήστοις	ταῖς	εὐχρήσταις & εὐχρήστοις	τοῖς	εὐχρήστοις
αιτιατική	τοὺς	εὐχρήστους	τὰς	εὐχρήστᾱς & εὐχρήστους	τὰ	εὔχρηστᾰ
κλητική ὦ!		εὔχρηστοι		εὔχρησται & εὔχρηστοι		εὔχρηστᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	εὐχρήστω	τὼ	εὐχρήστᾱ & εὐχρήστω	τὼ	εὐχρήστω
γεν-δοτ	τοῖν	εὐχρήστοιν	τοῖν	εὐχρήσταιν & εὐχρήστοιν	τοῖν	εὐχρήστοιν
Ο τύπος του θηλυκού σε -ος, λιγότερο συνηθισμένος.
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'ὕπατος' όπως «ὕπατος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

εὔχρηστος < εὐ- + χρηστός

Επίθετο

εὔχρηστος, -η/-ος, -ον, συγκριτικός :  εὐχρηστότερος, υπερθετικός :  εὐχρηστότατος

1. εύκολος στη χρήση, χρήσιμος

   ≈ συνώνυμα: χρήσιμος

2. σε συχνή ή συνήθη χρήση, ο χρησιμοποιούμενος

   ≈ συνώνυμα: χρηστός, χρήσιμος

   ≠ αντώνυμα: ἄχρηστος, δύσχρηστος

Παράγωγα

• εὐχρηστέω, εὐχρηστῶ
• εὐχρήστημα
• εὐχρηστία
• εὐχρηστότης
• εὐχρηστόψυχος
• εὐχρήστως

Πηγές

• εὔχρηστος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• εὔχρηστος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.