ζεῦγμα

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	ζεῦγμᾰ	τὰ	ζεύγμᾰτᾰ
γενική	τοῦ	ζεύγμᾰτος	τῶν	ζευγμᾰ́των
δοτική	τῷ	ζεύγμᾰτῐ	τοῖς	ζεύγμᾰσῐ(ν)
αιτιατική	τὸ	ζεῦγμᾰ	τὰ	ζεύγμᾰτᾰ
κλητική ὦ!		ζεῦγμᾰ		ζεύγμᾰτᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ζεύγμᾰτε
γεν-δοτ	τοῖν		ζευγμᾰ́τοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'κτῆμα' όπως «κτῆμα» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ζεῦγμα < απο το θέμα ζεῡγ- του ζεύγνυμι + -μα

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ⇘ νέα ελληνικά: ζεύγμα

Ουσιαστικό

ζεῦγμα ουδέτερο

1. σύνδεσμος, που προκύπτει από ένωση πολλών αντικειμένων, όπως πλοία που κλείνουν την είσοδο λιμένα, φράγμα

   ※  ἀπέφραττον τὸ στόμα τοῦ λιμένος ζεῦγμα κατασκευάζοντες

   έφραξαν το στόμιο του λιμανιού, κατασκευάζοντας φράγμα

   (Διόδωρος Σικελιώτης, Ιστορική Βιβλιοθήκη/ΙΓ, 1ος αιώνας π.Χ.)

2. γέφυρα, σχηματιζόμενη από πολλά πλοία

   ※  ὡς λέγει Ἡρόδοτος ζευχθῆναι τὸν Ἑλλήσποντον͵ ἢ ὅτῳ τρόπῳ Ρωμαίοις ἐπὶ τῷ Ἴστρῳ ποταμῷ ζεῦγμα ποιεῖται καὶ ἐπὶ τῷ Ρήνῳ τῷ Κελτικῷ͵ καὶ τὸν Εὐφράτην καὶ τὸν Τίγρητα͵ ὁσάκις κατέλαβεν αὐτοὺς ἀνάγκη͵ ἐγεφύρωσαν

   όπως λέει ο Ηρόδοτος ότι γεφύρωσαν τον Ελλήσποντο, ή με τον τρόπο που οι Ρωμαίοι έφτιαξαν γέφυρα στον ποταμό Ίστρο και στον Κελτικό Ρήνο, και τον Ευφράτη και τον Τίγρη, όποτε το χρειάστηκαν, γεφύρωσαν

   (Αλεξάνδρου_Ανάβασις/Βιβλίο_Ε#p7.2, Φλάβιος Αρριανός, 2ος αιώνας)

3. (μεταφορικά) δεσμά
4. (σχήμα λόγου) όταν μια λέξη χρησιμοποιείται σε δυο σημεία, αλλά αφορά μόνο το ένα

Πηγές

• ζεῦγμα - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ζεῦγμα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.