ζῷον

Νέα ελληνικά (el)

→ λείπει η κλίση

Ετυμολογία

ζῷον < αρχαία ελληνική ζῷον

Ουσιαστικό

ζῷον ουδέτερο

• (καθαρεύουσα) το ζώο

  ※  Σκληρότης εἶναι τὸ νὰ βασανίζωνται τὰ ζῷα, ἄνευ ἀνάγκης, καὶ δημοσίᾳ μάλιστα, ἀδιαφορούσης τῆς ἐξουσίας, ἀπὸ ἀγωγιάτες, καροτσέρηδες, ζῳεμπόρους καὶ ἄλλους. Ἡ δὲ σφαγή πρέπει νὰ ἐκτελῆται μὲ πᾶσαν τὴν πρέπουσαν εὐσπλαγχνίαν, τὴν ἠπιότητα καὶ λογικότητα. (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Κατὰ τὸ πρέπον ζῆν. Ἡ ἀληθὴς ὑγίεια, Άπαντα, τόμος 5ος, 1907)

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	ζῷον	τὰ	ζῷᾰ
γενική	τοῦ	ζῴου	τῶν	ζῴων
δοτική	τῷ	ζῴῳ	τοῖς	ζῴοις
αιτιατική	τὸ	ζῷον	τὰ	ζῷᾰ
κλητική ὦ!		ζῷον		ζῷᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		ζῴω
γεν-δοτ	τοῖν		ζῴοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'τέκνον' όπως «στοιχεῖον» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ζῷον < συνηρημένος τύπος της λέξης ζώιον < ζῶ

Ουσιαστικό

ζῷον ουδέτερο

1. καθετί το ζωντανό, που ζει
2. (ζωολογία) ζώο
3. (ζωγραφική) ζωγραφιά, εικόνα

   ζῷα γράψασθαι τὴν ζεῦξιν τοῦ Βοσπόρου (ζωγραφιά της ζεύξης του Βοσπόρου)

Παράγωγα

• ζῳδιακός
• ζῴδιον
• ζῴειος
• ζῳός

Πηγές

• ζῷον - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• ζῷον - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.