θειότατος

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός
γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
ονομαστική	ο	θειότατος	η	θειότατη & θειοτάτη	το	θειότατο
γενική	του	θειότατου & θειοτάτου	της	θειότατης & θειοτάτης	του	θειότατου & θειοτάτου
αιτιατική	τον	θειότατο	τη	θειότατη & θειοτάτη	το	θειότατο
κλητική		θειότατε		θειότατη & θειοτάτη		θειότατο
↓ πτώσεις	πληθυντικός
γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
ονομαστική	οι	θειότατοι	οι	θειότατες	τα	θειότατα
γενική	των	θειότατων & θειοτάτων	των	θειότατων & θειοτάτων	των	θειότατων & θειοτάτων
αιτιατική	τους	θειότατους & θειοτάτους	τις	θειότατες	τα	θειότατα
κλητική		θειότατοι		θειότατες		θειότατα
Οι δεύτεροι τύποι, λόγιοι, όπως στην αρχαία κλίση.
Κατηγορία όπως «μέγιστoς» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

θειότατος < θεί(ος) + -ότατος (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική θειότατος, υπερθετικός βαθμός του θεῖος

Επίθετο

θειότατος, -η, -ο & αρχαιοπρεπείς καταλήξεις σε επίσημο ύφος λόγου

• (καταχρηστικά) υπερθετικός βαθμός του θείος
• → δείτε τη λέξη Θειότατος (με κεφαλαίο Θ), προσφώνηση Πατριαρχών των υπόλοιπων Παλαίφατων, Πρεσβυγενών Πατριαρχείων: Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων

Μεταφράσεις

    θειότατος

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

γένη →	αρσενικό		θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ	θειότατος	ἡ	θειοτάτη	τὸ	θειότατον
γενική	τοῦ	θειοτάτου	τῆς	θειοτάτης	τοῦ	θειοτάτου
δοτική	τῷ	θειοτάτῳ	τῇ	θειοτάτῃ	τῷ	θειοτάτῳ
αιτιατική	τὸν	θειότατον	τὴν	θειοτάτην	τὸ	θειότατον
κλητική ὦ!		θειότατε		θειοτάτη		θειότατον
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ	θειότατοι	αἱ	θειόταται	τὰ	θειότατᾰ
γενική	τῶν	θειοτάτων	τῶν	θειοτάτων	τῶν	θειοτάτων
δοτική	τοῖς	θειοτάτοις	ταῖς	θειοτάταις	τοῖς	θειοτάτοις
αιτιατική	τοὺς	θειοτάτους	τὰς	θειοτάτᾱς	τὰ	θειότατᾰ
κλητική ὦ!		θειότατοι		θειόταται		θειότατᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	θειοτάτω	τὼ	θειοτάτᾱ	τὼ	θειοτάτω
γεν-δοτ	τοῖν	θειοτάτοιν	τοῖν	θειοτάταιν	τοῖν	θειοτάτοιν
2η&1η κλίση, Κατηγορία 'μέγιστος' όπως «μέγιστος» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

θειότατος < θεῖ(ος) + -ότατος

Επίθετο

'θειότατος, -η, -ον

• υπερθετικός βαθμός του θεῖος
  1. ιδιαίτερα εξαιρετικός
  2. (ελληνιστική σημασία) θειότατος, ιερότατος (όπως για ρωμαίους αυτοκράτορες)