θεράπαινα

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	θεράπαινᾰ	αἱ	θεράπαιναι
γενική	τῆς	θεραπαίνης	τῶν	θεραπαινῶν
δοτική	τῇ	θεραπαίνῃ	ταῖς	θεραπαίναις
αιτιατική	τὴν	θεράπαινᾰν	τὰς	θεραπαίνᾱς
κλητική ὦ!		θεράπαινᾰ		θεράπαιναι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		θεραπαίνᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		θεραπαίναιν
1η κλίση, Κατηγορία 'θάλασσα' όπως «θάλασσα» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

θεράπαινα < θηλυκό του θεράπων

Ουσιαστικό

θεράπαινα, -ης [ρᾰ] θηλυκό

1. υπηρέτρια
2. δούλα

   ※ 5ος αιώνας πκε ⌘ Ἡρόδοτος, Ἱστορίαι, 3 (Θάλεια), 134

   ἐπιθυμέω γὰρ λόγῳ πυνθανομένη Λακαίνας τέ μοι γενέσθαι θεραπαίνας καὶ Ἀργείας καὶ Ἀττικὰς καὶ Κορινθίας.

   ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ξενοφῶν, Κύρου Παιδεία, ΣΤ, 4.11

   ἐκ τούτου δὴ οἱ εὐνοῦχοι καὶ αἱ θεράπαιναι λαβοῦσαι ἀπῆγον αὐτὴν εἰς τὴν ἁρμάμαξαν καὶ κατακλίναντες κατεκάλυψαν τῇ σκηνῇ.

Πηγές

• θεράπαινα - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• θεράπαινα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.