θρασύτης

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	θρᾱσύτητ-
ονομαστική	ἡ	θρασύτης	αἱ	θρασύτητες
γενική	τῆς	θρασύτητος	τῶν	θρασυτήτων
δοτική	τῇ	θρασύτητῐ	ταῖς	θρασύτησῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	θρασύτητᾰ	τὰς	θρασύτητᾰς
κλητική ὦ!		θρασύτης		θρασύτητες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		θρασύτητε
γεν-δοτ	τοῖν		θρασυτήτοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'τάπης' όπως «τάπης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

θρασύτης < θρασύ(ς) + -της

ΑΠΟΓΟΝΟΙ: ⇘ νέα ελληνικά: θρασύτητα

Ουσιαστικό

θρασύτης θηλυκό

1. υπερβολική τόλμη
2. αυθάδεια

Πηγές

• θρασύτης - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• θρασύτης - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.