θυγατριδοῦς

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ	θυγατριδέος > θυγατριδοῦς	οἱ	θυγατριδέοι   > θυγατριδοῖ
γενική	τοῦ	θυγατριδέου > θυγατριδοῦ	τῶν	θυγατριδέων > θυγατριδῶν
δοτική	τῷ	θυγατριδέῳ   > θυγατριδῷ	τοῖς	θυγατριδέοις > θυγατριδοῖς
αιτιατική	τὸν	θυγατριδέον > θυγατριδοῦν	τοὺς	θυγατριδέους > θυγατριδοῦς
κλητική ὦ!		θυγατριδέε   > θυγατριδοῦ		θυγατριδέοι   > θυγατριδοῖ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		θυγατριδέω   > θυγατριδώ
γεν-δοτ	τοῖν		θυγατριδέοιν > θυγατριδοῖν
2η κλίση, ομάδα 'θυγατριδέος θυγατριδοῦς', Κατηγορία 'θυγατριδοῦς' όπως «θυγατριδοῦς» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

θυγατριδοῦς < → λείπει η ετυμολογία

Ουσιαστικό

θυγατριδοῦς αρσενικό, ιωνικός τύπος : θυγατριδέος (θηλυκό θυγατριδῆ)

• (οικογένεια) αττικός τύπος : ο γιος της θυγατέρας, ο εγγονός από την κόρη

Πηγές

• θυγατριδοῦς - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• θυγατριδοῦς - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.