ιεροδίκης

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ο	ιεροδίκης	οι	ιεροδίκες
γενική	του	ιεροδίκη	των	ιεροδικών
αιτιατική	τον	ιεροδίκη	τους	ιεροδίκες
κλητική		ιεροδίκη		ιεροδίκες
Κατηγορία όπως «ναύτης» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

ιεροδίκης, μαρτυρείται από το 1969 ως «ἱεροδίκης» < ιερο- + -δίκης

Προφορά

ΔΦΑ : /i.e.ɾoˈði.cis/

τυπογραφικός συλλαβισμός : ι‐ε‐ρο‐δί‐κης

Ουσιαστικό

ιεροδίκης αρσενικό

• (θρησκεία, νομικός όρος) το μέλος ενός ιεροδικείου, ο δικαστής που δικάζει με βάση το θρησκευτικό νόμο

  ιστορικά:

  1. μέλος του ιεροδικαστηρίου της Ιεράς Εξέτασης
  2. μέλος μουσουλμανικού ιεροδικείου

  ≋ ταυτόσημα: ιεροδικαστής

  παλιότερη γραφή: ἱεροδίκης

Συγγενικά

• ιεροδικαστήριο
• ιεροδικαστής
• ιεροδικείο

Μεταφράσεις

    ιεροδίκης

Πηγές

• ιεροδίκης - Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής (1998) του Ιδρύματος Μανόλη Τριανταφυλλίδη (συντομογραφίες-σύμβολα). Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας
• ιεροδίκης - Χαραλαμπάκης, Χριστόφορος (επιμέλεια) (2014). Χρηστικό λεξικό της νεοελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Ακαδημία Αθηνών.  (ψηφιοποιημένη έκδοση από το 2023, συντομογραφίες-σύμβολα)