κάκκη

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	κάκκη	αἱ	...?...αι
γενική	τῆς	κάκκης	τῶν	κακκῶν
δοτική	τῇ	κάκκῃ	ταῖς	κάκκαις
αιτιατική	τὴν	κάκκην	τὰς	κάκκᾱς
κλητική ὦ!		κάκκη		...?...αι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		κάκκᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		κάκκαιν
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την προσωδία του δίχρονου φωνήεντος στην παραλήγουσα. Δεν γνωρίζουμε πώς τονίζεται η ονομαστική πληθυντικού.
1η κλίση, ομάδα 'γνώμη', Κατηγορία 'γνώμη' όπως «γνώμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

κάκκη < κακκάω

Ουσιαστικό

κάκκη, -ης θηλυκό

• ανθρώπινη ακαθαρσία, κόπρος

  ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ἀριστοφάνης, Εἰρήνη, στίχ. 162 (159-163)

  ἵει σαυτὸν θαρρῶν ἀπὸ γῆς, | κᾆτα δρομαίαν πτέρυγ᾽ ἐκτείνων | ὀρθὸς χώρει Διὸς εἰς αὐλάς, | ἀπὸ μὲν κάκκης τὴν ῥῖν᾽ ἀπέχων, | ἀπό θ᾽ ἡμερίων σίτων πάντων.

  Αχ υψώσου απ᾽ τη γη θαρρετά· | με γοργά κι απλωτά τα φτερά | προς του Δία το παλάτι προχώρει γραμμή, | και σ᾽ αυτές τις κοπριές, στις επίγειες τροφές | μη σιμώνεις τη μύτη σου, μη!

  Μετάφραση (1967): Θρασύβουλος Σταύρου, Αθήνα: Τυποβιβλιοτεχνική @greek‑language.gr

Πηγές

• κάκκη - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• κάκκη - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.