καλέω
Αρχαία ελληνικά (grc)
[επεξεργασία]
Ετυμολογία
[επεξεργασία]
Ρήμα
[επεξεργασία]
καλέω-καλῶ ( & αιολικός τύπος κάλημι)
- καλώ, προσκαλώ, συγκαλώ
καλῶν ἐπὶ δεῖπνον, ἐς ἔρανον, ἐς θοίνην- ὑπὸ σοῦ κεκλημένος (ο καλεσμένος)
- αποκαλώ, ονομάζω
- ὥς σφας καλοῦμεν Εὐμενίδας
- ὁ καλούμενος: ο λεγόμενος
- είμαι
- ἐμὸς γαμβρὸς καλέεσθαι (είσαι ο γαμπρός μου)
- οὕνεκα σὴ παράκοιτις κέκλημαι (είμαι η γυναίκα σου)
- απαιτείται, το καλεί μια ανώτατη αρχή, παραδοχή, έθιμο
- καλεῖ ἡ τάξις
- καιρὸς καλεῖ : το κάλεσμα των καιρών, οι απαιτήσεις της εποχής
- εγκαλώ, καταγγέλλω
- καλεῖσθαί τινα π.χ. ὕβρεως (για ύβρι)
- επικαλούμαι
- τοὺς θεοὺς καλούμεθα
Άλλες μορφές
[επεξεργασία]- αιολικός τύπος : κάλημι
- κικλήσκω με ποιητικό αναδιπλασιασμό
Συγγενικά
[επεξεργασία] ετυμολογικό πεδίο
καλ-, κλη-
καλ-, κλη-
για θέμα κλη-σ- → δείτε τη λέξη κλῆσις
για θέμα κλη-τ- → δείτε τη λέξη κλητός
με θέμα κλη-
Διαφορετικά τα κλῄζω (< κλέω & < κλείω
Για το κλῆμα δείτε κλάω και πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *kelh₂- (σπάω)
με θέμα καλ-
Πηγές
[επεξεργασία]
- καλέω - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
- καλέω - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.