κατήχησις

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	κατήχησῐς	αἱ	κατηχήσεις
γενική	τῆς	κατηχήσεως	τῶν	κατηχήσεων
δοτική	τῇ	κατηχήσει	ταῖς	κατηχήσεσῐ(ν)
αιτιατική	τὴν	κατήχησῐν	τὰς	κατηχήσεις
κλητική ὦ!		κατήχησῐ		κατηχήσεις
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		κατηχήσει
γεν-δοτ	τοῖν		κατηχησέοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

κατήχησις < κατ- + (ἠχέω, ἠχή) ἠχη- + -σις. (Το ελληνιστικό κατηχέω ή το ἤχησις ήταν μεταγενέστερα.)

• για την ελληνιστική σημασία: < αρχαία ελληνική κατήχησις (προφορική διδασκαλία) κατά το ελληνιστικό ρήμα κατηχέω (με θρησκευτική σημασία)

Ουσιαστικό

κατήχησις, -εως θηλυκό

1. προφορική διδασκαλία
2. (ελληνιστική σημασία) κατήχηση, θρησκευτική διδασκαλία

Παράγωγα

ελληνιστικής σημασίας:

• κατηχέω
• κατηχητής
• κατηχητικός
• κατήχητος
• κατηχίζω
• κατηχισμός
• κατηχιστής
• κατηχιστικός
• κατηχούμενος

Συγγενικά

• → δείτε τη λέξη ἦχος

Πηγές

• κατήχησις - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.