κεν

Αρχαία ελληνικά (grc)

Μόριο

κεν

• επικός, ιωνικός και ποιητικός τύπος του ἄν

  ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ἰλιάς, 1 (Α. Λοιμός. Μῆνις.), στίχ. 60

  εἴ κεν θάνατόν γε φύγοιμεν

  αν δεν πεθάνουμ᾽ όλοι

  Έμμετρη μετάφραση (1922): Ιάκωβος Πολυλάς, @greek‑language.gr

Άλλες μορφές

• κε