κλινοπετής

Αρχαία ελληνικά (grc)

→ γένη	αρσενικό & θηλυκό		ουδέτερο
↓ πτώσεις	ενικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	κλινοπετής	τὸ	κλινοπετές
γενική	τοῦ/τῆς	κλινοπετοῦς	τοῦ	κλινοπετοῦς
δοτική	τῷ/τῇ	κλινοπετεῖ	τῷ	κλινοπετεῖ
αιτιατική	τὸν/τὴν	κλινοπετῆ	τὸ	κλινοπετές
κλητική ὦ!		κλινοπετές		κλινοπετές
↓ πτώσεις	πληθυντικός
ονομαστική	οἱ/αἱ	κλινοπετεῖς	τὰ	κλινοπετῆ
γενική	τῶν	κλινοπετῶν	τῶν	κλινοπετῶν
δοτική	τοῖς/ταῖς	κλινοπετέσῐ(ν)	τοῖς	κλινοπετέσῐ(ν)
αιτιατική	τοὺς/τὰς	κλινοπετεῖς	τὰ	κλινοπετῆ
κλητική ὦ!		κλινοπετεῖς		κλινοπετῆ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ	κλινοπετεῖ	τὼ	κλινοπετεῖ
γεν-δοτ	τοῖν	κλινοπετοῖν	τοῖν	κλινοπετοῖν
3η κλίση, Κατηγορία 'συνεχής' όπως «συνεχής» - Παράρτημα:Επίθετα & Μετοχές

Ετυμολογία

κλινοπετής < κλίνη + θέμα πετ- (πεσεῖν, απαρέμφατο του πίπτω) + -ής

Επίθετο

κλινοπετής, -ής, -ές

• κλινήρης, κρεβατωμένος

  ※  5ος/4ος πκε αιώνας ⌘ Ξενοφῶν, Ἑλληνικά, Ε, 4.58

  Ὑποφαίνοντος δὲ πάλιν τοῦ ἦρος ὁ μὲν Ἀγησίλαος κλινοπετὴς ἦν.

  Ενώ έμπαινε η άνοιξη, ο Αγησίλαος βρέθηκε κατάκοιτος,

  Μετάφραση (2012, 1η:1966): Ρόδης Ρούφος. Θεσσαλονίκη: Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας @greek‑language.gr

Συνώνυμα

• κλινήρης

Πηγές

• κλινοπετής - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• κλινοπετής - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.