κοινάν

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	κοινᾱν-
ονομαστική	ὁ	κοινάν	οἱ	κοινᾶνες
γενική	τοῦ	κοινᾶνος	τῶν	κοινάνων
δοτική	τῷ	κοινᾶνῐ	τοῖς	κοινᾶσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν	κοινᾶνᾰ	τοὺς	κοινᾶνᾰς
κλητική ὦ!		κοινάν		κοινᾶνες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		κοινᾶνε
γεν-δοτ	τοῖν		κοινάνοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'παιάν' όπως «παιάν» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

κοινάν < κοινός με επίθημα -άν

Ουσιαστικό

κοινάν αρσενικό

• δωρικός τύπος του κοινών

Πηγές

• κοινάν - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• κοινάν - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.