κοινολόγησις

Νέα ελληνικά (el)

καθαρεύουσα (κατά την αρχαία κλίση)
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	κοινολόγησις	αἱ	κοινολογήσεις
γενική	τῆς	κοινολογήσεως	τῶν	κοινολογήσεων
δοτική	τῇ	κοινολογήσει	ταῖς	κοινολογήσεσι(ν)
αιτιατική	τὴν	κοινολόγησιν	τὰς	κοινολογήσεις
κλητική ὦ!		κοινολόγησι		κοινολογήσεις
3η κλίση, Κατηγορία 'δύναμις' όπως «δύναμις» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

κοινολόγησις (μαρτυρείται από το 1821) < κοινολογῶ, κοινολογη- + -σις

Ουσιαστικό

κοινολόγησις, -εως θηλυκό

• (καθαρεύουσα) η κοινολόγηση