κόμη

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	η	κόμη	οι	κόμες
γενική	της	κόμης	των	κομών
αιτιατική	την	κόμη	τις	κόμες
κλητική		κόμη		κόμες
Κατηγορία όπως «νίκη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

κόμη < (διαχρονικό δάνειο) αρχαία ελληνική κόμη

Προφορά

ΔΦΑ : /ˈko.mi/

τυπογραφικός συλλαβισμός : κό‐μη

ομόηχα: κώμη, κόμμι

Ουσιαστικό

κόμη θηλυκό

1. (λόγιο) το σύνολο της τριχοφυΐας στο άνω ραχιαίο, άνω πλευρικό και οπίσθιο μέρος του ανθρώπινου κεφαλιού

   ※  Διονύσιος Σολωμός, Ἡ καταστροφὴ τῶν Ψαρῶν
   Στῶν Ψαρῶν τὴν ὁλόμαυρη ράχη
   περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη,
   μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια,
   καὶ στὴν κόμη στεφάνη φορεῖ,
   καμωμένο ἀπὸ λίγα χορτάρια,
   ποὺ εἶχαν μείνει στὴν ἔρημη γῆ.

2. το φύλλωμα ενός δέντρου

Συγγενικά

• κομμωτήριο

Συνώνυμα

• μαλλί, μαλλιά

Πολυλεκτικοί όροι

• Κόμη της Βερενίκης

Μεταφράσεις

    κόμη

αγγλικά : hair (en) λατινικά : coma (la)

Κλιτικός τύπος ουσιαστικού

κόμη αρσενικό

• γενική, αιτιατική και κλητική ενικού του κόμης

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	κόμη	αἱ	κόμαι
γενική	τῆς	κόμης	τῶν	κομῶν
δοτική	τῇ	κόμῃ	ταῖς	κόμαις
αιτιατική	τὴν	κόμην	τὰς	κόμᾱς
κλητική ὦ!		κόμη		κόμαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		κόμᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		κόμαιν
1η κλίση, ομάδα 'γνώμη', Κατηγορία 'βελόνη' όπως «βελόνη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

κόμη : Συνδέεται ετυμολογικά με το κομάω/κομῶ (πιθανώς και να προέρχεται απ’ αυτό με αναδρομικό σχηματισμό)

Ουσιαστικό

κόμη θηλυκό

1. κόμη, μαλλιά
2. γένι
3. (μεταφορικά) φύλλωμα δέντρου
4. η φωτεινή ουρά ενός κομήτη

Πηγές

• κόμη - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• κόμη - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.