λάγυνος

Αρχαία ελληνικά (grc)

αρσενικό ή θηλυκό
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
	λάγῡνο- ή λάγῠνο-
ονομαστική	ὁ ἡ	λάγυνος	οἱ αἱ	λάγυνοι
γενική	τοῦ τῆς	λαγύνου	τῶν	λαγύνων
δοτική	τῷ τῇ	λαγύνῳ	τοῖς ταῖς	λαγύνοις
αιτιατική	τὸν τὴν	λάγυνον	τοὺς τὰς	λαγύνους
κλητική ὦ!		λάγυνε		λάγυνοι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		λαγύνω
γεν-δοτ	τοῖν		λαγύνοιν
2η κλίση, Κατηγορία 'θρίαμβος' όπως «Αἴγυπτος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

λάγυνος < άγνωστης ετυμολογίας

Πιθανώς δάνεια λέξη από τη χεττιτική 𒆷𒄩𒉌 (lahanni-, μπουκάλι). Συγκρίνετε με τη μορφή λάγηνος.

Σημειώσεις

• η λέξη είχε αρχικά αρσενικό γένος, μεταγενέστερα απέκτησε θηλυκό γένος

Ουσιαστικό

λάγυνος, -ου αρσενικό ή θηλυκό

1. λαγήνι, στάμνα
2. (μονάδα μέτρησης) είδος μέτρου χωρητικότητας δώδεκα κοτυλών

Άλλες μορφές

• λάγηνος

Παράγωγα

• λαγύνιον (υποκοριστικό)
• λαγυνίς (υποκοριστικό)
• λαγυνάριος (ελληνιστική κοινή)
• Λαγυνίων

Σύνθετα

• τριλάγυνος
• λαγυνοφόρια

Πηγές

• λάγυνος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• λάγυνος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.