λαμβάμων

Μεσαιωνικά ελληνικά (gkm)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ὁ/ἡ	λαμβάμων	οἱ/αἱ	λαμβάμονες
γενική	τοῦ/τῆς	λαμβάμονος	τῶν	λαμβαμόνων
δοτική	τῷ/τῇ	λαμβάμονῐ	τοῖς/ταῖς	λαμβάμοσῐ(ν)
αιτιατική	τὸν/τὴν	λαμβάμονᾰ	τοὺς/τὰς	λαμβάμονᾰς
κλητική ὦ!		λαμβάμον		λαμβάμονες
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		λαμβάμονε
γεν-δοτ	τοῖν		λαμβαμόνοιν
Το δίχρονο φωνήεν της παραλήγουσας είναι βραχύ.
3η κλίση, Κατηγορία 'γείτων' όπως «μέμνων» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

λαμβάμων < αρχαία ελληνική λαμβάνω + -βάμων (< βαίνω)

Ουσιαστικό

λαμβάμων αρσενικό ή θηλυκό

• (άπαξ λεγόμενον) άτομο που παίρνει / λαμβάνει κάποιον και τον βοηθάει να μετακομίσει σε άλλο μέρος

  ※  Καὶ δὴ προσκαλεσάμενοι ὁ κὺρ Ἰωάσαφ λαμβάμονα, ἐμισθώσατο τοῦτον, ὅπως κατασκευάσει ἀνελθεῖν ἐν τῇ πλησίον τοῦ Μετεώρου πέτρα. Πυκτεύσας οὖν πλεῖστα, μόλις Θεοῦ βοηθείας, ἀνῆλθεν· ἔτη ἀπὸ κτίσεως κόσμου ͵ςωϟηʹ. Ἔκτοτε οὖν, μετεκομίσατο τὰς ἐκεῖσε χρείας, καὶ ἀναρτήσας κλίμακα, καὶ καλῳδίοις σκευασάμενος, ἀνήγαγεν τὴν παρακομιδήν. Εἴτα καὶ κατοικίαν ἐδείματο τὴν ἀρκοῦσαν·

  Νεῖλος Σταυρᾶς, Πάτρια, εἴτουν ἐξήγησις πέτρας τῆς λεγομένης Ὑψηλοτέρας, ὅπως δὲ οἰκείσθη καὶ πόθεν ἔλαχεν καὶ παρὰ τίνων τὴν ἀρχὴν ἔλαβε, 1407. Έκδοση: Νίκος Βέης, «Συμβολὴ εἰς τὴν ἱστορίαν τῶν μονῶν τῶν Μετεώρων», Βυζαντίς, 1 (1909) 276.