λαῖτμα

Αρχαία ελληνικά (grc)

επική κλίση
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	τὸ	λαῖτμᾰ	τὰ	λαίτμᾰτᾰ
γενική	τοῦ/τοῖο	λαίτμᾰτος	τῶν	λαιτμᾰ́των
δοτική	τῷ	λαίτμᾰτῐ	τοῖς	λαίτμᾰσῐ(ν)
αιτιατική	τὸ	λαῖτμᾰ	τὰ	λαίτμᾰτᾰ
κλητική ὦ!		λαῖτμᾰ		λαίτμᾰτᾰ
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		λαίτμᾰτε
γεν-δοτ	τοῖιν		λαιτμᾰ́τοιν
3η κλίση, Κατηγορία 'κτῆμα' όπως «κτῆμα» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

λαῖτμα < προελληνική

Ουσιαστικό

λαῖτμα ουδέτερο ποιητικός τύπος 

• βάθος της θάλασσας, βυθός

  ※ 8ος αιώνας πκε ⌘ Ὅμηρος, Ὀδύσσεια, 4 (δ. Τὰ ἐν Λακεδαίμονι.), στίχ. 504

  φῆ ῥ' ἀέκητι θεῶν φυγέειν μέγα λαῖτμα θαλάσσης.

Πηγές

• λαῖτμα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.