λώγη

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	λώγη	αἱ	λῶγαι
γενική	τῆς	λώγης	τῶν	λωγῶν
δοτική	τῇ	λώγῃ	ταῖς	λώγαις
αιτιατική	τὴν	λώγην	τὰς	λώγᾱς
κλητική ὦ!		λώγη		λῶγαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		λώγᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		λώγαιν
Η κλίση είναι υποθετική, βάσει κανονικών κλιτικών προτύπων. Η λέξη μαρτυρείται μόνον στην ονομαστική ενικού.
1η κλίση, ομάδα 'γνώμη', Κατηγορία 'γνώμη' όπως «γνώμη» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

λώγη < (κληρονομημένο) πρωτοϊνδοευρωπαϊκή *leǵ- (συλλέγω, συγκεντρώνω)

Ουσιαστικό

λώγη, -ης θηλυκό (ελληνιστική κοινή)

1. (άπαξ λεγόμενον) συναγωγή σίτου και κατ’ επέκταση καλάμη ως συλλογή αχύρου

   ※  5ος αιώνας κε  ⌘ Ἡσύχιος, Γλῶσσαι, Λ

   <λώγη>

   καλάμη καὶ συναγωγὴ σίτου

   ΣτΕ: Τα περισσότερα λεξικά λημματοποιούν την λέξη ως παροξύτονη, κάποια όμως ως οξύτυνη.

Άλλες μορφές

• λωγή (σπανιότερα, διάφορος ανάγνωσις)

Πηγές

• λώγη - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.
• Πάπυρος–Λαρούς–Μπριτάννικα: Λεξικό της ελληνικής γλώσσας, αρχαίας - μεσαιωνικής - νέας, ερμηνευτικό - ετυμολογικό. Αθήνα: Πάπυρος, 1981‑1994, έκδοση: 2013.