μήρινθος

Νέα ελληνικά (el)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	η	μήρινθος	οι	μήρινθοι
γενική	της	μηρίνθου	των	μηρίνθων
αιτιατική	τη	μήρινθο	τις	μηρίνθους
κλητική		μήρινθε		μήρινθοι
Κατηγορία όπως «άμπελος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

μήρινθος < αρχαία ελληνική μήρινθος

Ουσιαστικό

μήρινθος θηλυκό

• (παλαιογραφία) το νήμα, η κλωστή που συνδέει το μολυβδόβουλο με το έγγραφο σε αρχαίο ή μεσαιωνικό χειρόγραφο κώδικα

  ※  Κάτω εις το μέσον οκτώ οπαί δι’ ων διήρχετο η μήρινθος της εκπεσούσης σφραγίδος. (Λουκία Δρούλια, Χρύσα Μαλτέζου, «Το αρχείον της Ιεράς Μονής Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων», Βυζαντινά Σύμμεικτα, 2 (1970) 384)

Δείτε επίσης

• Βυζαντινές σφραγίδες στη Βικιπαίδεια 

μεσαιωνικές λέξεις:

• λεπτομήρινθος (αραιά υφασμένος)
• μηρινθώδης (σκοινένιος)

Μεταφράσεις

    μήρινθος

---

Αρχαία ελληνικά (grc)

ουσιαστικά ετερόκλιτα
↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	μήρινθος	αἱ	μήρινθοι
γενική	τῆς	μηρίνθου	τῶν	μηρίνθων
δοτική	τῇ	μηρίνθῳ	ταῖς	μηρίνθοις
αιτιατική	τὴν	μήρινθᾰ*	τὰς	μηρίνθους
κλητική ὦ!		μήρινθε		μήρινθοι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		μηρίνθω
γεν-δοτ	τοῖν		μηρίνθοιν
* Η αιτιατική ενικού, αντί σε -ον, όπως 3η κλίση: μήρινθᾰ (κατά την αιτιατική του πείρινς.
2η κλίση, Κατηγορία 'θρίαμβος' όπως «κάμινος» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

μήρινθος < η κατάληξη -νθος υποδηλώνει προελληνική προέλευση. Έχει προταθεί και σύνδεση με το μηρύομαι. Ο Beekes θεωρεί πιθανότερη τη σύνδεση με το μῆριγξ μέσω του σμῆριγξ

Ουσιαστικό

μήρινθος θηλυκό

1. (ομηρικό) κλωστή, σπάγγος, σκοινί, χορδή
2. (ελληνιστική κοινή) πετονιά

Άλλες μορφές

• σμήρινθος

Δείτε επίσης

• μήρισμα
• μήρυμα

Πηγές

• μήρινθος - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• μήρινθος - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.