μαῖα

Αρχαία ελληνικά (grc)

↓ πτώσεις	ενικός		πληθυντικός
ονομαστική	ἡ	μαῖᾰ	αἱ	μαῖαι
γενική	τῆς	μαίᾱς	τῶν	μαιῶν
δοτική	τῇ	μαίᾳ	ταῖς	μαίαις
αιτιατική	τὴν	μαῖᾰν	τὰς	μαίᾱς
κλητική ὦ!		μαῖᾰ		μαῖαι
	δυϊκός
ονομ-αιτ-κλ	τὼ		μαῖᾱ
γεν-δοτ	τοῖν		μαίαιν
Εδώ, το καθαρό α (που ακολουθεί το ρ ή φωνήεν) δεν είναι μακρό, αλλά κατ' εξαίρεσιν, βραχύ.
1η κλίση, ομάδα 'χώρα', Κατηγορία 'σφαῖρα' όπως «σφαῖρα» - Παράρτημα:Ουσιαστικά

Ετυμολογία

μαῖα < πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα *méh₂tēr

Ουσιαστικό

μαῖᾰ θηλυκό

• (επάγγελμα) η μαία

Πηγές

• μαῖα - Επιτομή του Λεξικού Λίντελ-Σκοτ, Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας (Επιτομή του Μεγάλου Λεξικού, εκδ. Πελεκάνος, 2007), Ψηφίδες στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, 2012
• μαῖα - ΛΟΓΕΙΟΝ (αγγλικά, από το 2011) Λεξικά για την αρχαία ελληνική και λατινική γλώσσα (στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, κ.λπ.) Πανεπιστήμιο του Σικάγου.